Er schuilt een held in je Kijk maar diep in je hart Je hoeft niet bang te zijn Voor wat of wie je bent Er is een antwoord Zoek maar in jezelf En de zorgen die je hebt zullen wegsmelten Want ook jouw held zit diep van binnen En geeft je de kracht om door te gaan Hij zet je angsten aan de kant Je weet dat je kunt overleven Dus als het voelt alsof alle hoop verdwenen is Kijk in je binnenste en wees sterk Uiteindelijk zul je de waarheid zien Er schuilt een held in jou.

Voel je je rot en zie je het niet meer zitten? Je bent op de goede pagina. Ik zal proberen je op te beuren. Je hebt  behoefte aan een knuffel en een arm om je heen. Dat zullen we hier proberen. Je wilt dat iemand tegen je zegt dat het écht goed komt en dat je snel beter zult worden. Je komt hier ook écht uit. Het is een kwestie van tijd. Die tijd zal met vallen en opstaan komen. De goede perioden zul je weer genieten. En later zul je weer zo goed zijn dat je vergeet hoe het was....Dat kun je niet voorstellen, he? Weet je dat het ook kán gebeuren dat je van de één op de andere minuut beter bent? Wel vaak als je onder behandeling bent, want eerlijk moet ik blijven, maar het kan dus wel. Ik heb het zelf meegemaakt. Na enkele weken zware terugslag ging ik depressief naar bed. Ik dacht dat het niet erger kon, en ik werd wakker..........met een heel happy gevoel!
 
Je voelt je vast heel eenzaam
 
Maar goed: neem dat mee in je negatieve gedachtenspiraal! Nu voel je je vast heel eenzaam. Alsof je de enige moeder op deze planeet bent die hierdoor heen moet. Is het een troost dat nú honderden vrouwen dit ook voelen? Moeilijk blijft het.... Iedereen lijkt plezier te hebben en gaat leuk met de kinderen om. Ze hebben een enorme hoeveelheid energie en lijken te genieten van het leven. Dat kun jij momenteel niet zeggen. Daar mag je best boos en verdrietig om zijn. Maar hou de weegschaal in balans. Veel vrouwen spelen toneel en voelen zich achter gesloten deuren net zo rot als jij nu. Heb je een lotgenote waarmee je kunt praten? Nee? Dat is vaak heel fijn. Je maakt beiden het zelfde door en je hoeft niet uit te leggen wat je bedoelt.....Daar kun je aan gaan werken als je je weer wat beter voelt!
 
Ik was op de plek waar jij nu bent
 
Ik weet hoe het voelt. Ik ben op de plek geweest waar jij nu bent. Dat had je niet verwacht he? Jij dacht natuurlijk dat je de enige tijdelijke bewoonster was? Nou dat is niet zo. Het kan er behoorlijk druk zijn. Maar de anderen zie je niet. Door die dikke dikke mist waar je in zit. Als je luistert naar anderen zul je horen dat zij ook weten hoe het is om daar te 'logeren'. +Het is een heel nare plek. Een plaats waar geen zonlicht is. Alleen duister. Een plaats waar geen ruimte is om te ademen, een sprankje hoop te koesteren. Je bent veel te bang dat de hoop weer zal worden verslagen door de wanhoop. Je wilt geen teleurstellingen meer. Iedereen om je heen zegt dat je moet volhouden. Maar ze beseffen niet dat je óp bent, dat je niet meer kan. Elke keer zeg je het maar ze beseffen de ernst niet van jouw woorden. Soms denk je zelfs dat je er beter niet kan zijn. Dat je kinderen en partner beter af zouden zijn met een andere moeder en vrouw. Je voelt je nutteloos en een last voor hen. Ieder mens kan ziek worden. Stel dat je partner of je kind ziek zou zijn. Zou je hen dan ook niet koesteren en helpen? Dat willen ze voor jou ook doen. Voel je dus niet overbodig. Draai de situatie eens om. Ieder mens is kostbaar. Je bent hier niet voor niets.
 
 
 
 
Ik ben er wel
Ik ben er niet
Ik wieg jou traag
Voel mijn verdriet
Gedachten die gewoon ontstaan
En rustig hun gang blijven gaan
Dat die verdwijnen is mijn grootste wens
Want wat ben ik een vreselijk mens!
Ik hou van je
Maar waarom denk ik dan
Dat je beter zonder mij verder kan?
Ik ben je moeder
Maar zo voelt het niet
Jij bent de liefste
Maar ik voel meer verdriet
Zou zo graag van je houden
En mijn eigen ik weer zijn
Wat zouden we fijn leven
zonder deze innerlijke pijn
Kon ik maar dit gevoel verklaren
Begreep ik er maar een beetje van
Voel me als een buitenstaander
Die niet mee spelen kan
De film trekt voorbij
En de tijd doet mee
Ik tjok mee op het ritme van de dag
Zonder liefde, zonder lach
Geen stil genieten
Of lieve brabbeltaal
Je mama is hier niet helemaal
 Stil zitten we hier
Kind voel mijn verdriet
Dit leven had ik niet voor ogen
Dit leven wil ik niet
 
Auteur Tosca
 
Denk je aan vreselijke dingen?
 
Je bent geen onmens omdat je dingen denkt die heel erg zijn. Dat hebben vele moeders. Het hoort bij het ppd gebeuren. Zie het als een ballon die als een gedachte uit je hoofd plopt. Blaas maar weg. Ze horen niet bij jou.
 
Heb je een paniekaanval?
 
Dus iemand anders heeft het even van je overgenomen? Een mannetje genaamd kwelgeest. Het goede nieuws is dat dit kereltje maar piepklein is, ook al zie jij hem als een reus. Lees de pagina eens over paniek. Paniekaanvallen gaan altijd weer over en horen ook bij een ppd. Het is als het ware een uiting van alles stress.
 
Zie je het niet meer zitten?
 
Oef ook zo'n bekend gevoel. Je voelt je overstroomd door zwartheid. Niets is meer leuk. Lachen heb je al maanden niet gedaan. En toch hoe zwaar het ook voelt, het gaat weer weg.
Of je nu rare gedachten hebt, een paniekaanval, gewoon in een dip zit, of er helemaal even doorheen zit....dit is tijdelijk. Je komt er weer uit.
 
 
 
Maar je bent zo moe!
 
Ik weet dat het voelt alsof je een enorme berg constant beklimt en telkens weer terugvalt. Deze berg is zo steil en zo glad. Niemand begrijpt hoe je ploetert om weer een meter vooruit te komen. En ben je eindelijk iets opgeschoten glij je weer twee meter terug! Hoe hoog de berg ook lijkt, hoe oneindig ver de top reikt, je komt echt bovenop. Weet je wat jij nodig hebt? Een helpende hand. Dit kan een vriendin zijn, je partner, een therapeut, je ouders.....die je naar boven trekken als jouw vermoeide benen niet meer willen.
 
Terugval?
 
Terug naar de werkelijkheid. Er kan een goede reden zijn waarom je je zo voelt. Er zijn natuurlijk 'gewone' terugvallen maar denk eens na: Heb je wellicht veel stress gehad? Of ben je uitgeput? Verkeerd medicijnen ingenomen of overgeslagen? Moet je ongesteld worden of zit je rond je eisprong? Ben je net begonnen met een natuurlijk geneesmiddel? Dit zijn allemaal oorzaken voor een terugval. En heb je eigenlijk wel goed gegeten vandaag? Ook heel belangrijk! 
 
Ben je oververmoeid?
 
Heb je slecht geslapen? te lang op de computer geweest? ruzie gehad met je partner? Dat zijn allemaal factoren die voor een terugval kunnen zorgen.
 
 
Geen oorzaak?
 
Misschien heb je nu een oorzaak gevonden. Zo niet? Ook ok..........Haal maar even diep adem en dan goed vanuit je buik. Niet vanuit je borst, dan ga je hyperventileren. Maak een lekkere kruik met een beker warme melk. Pak een deken en ga op de bank zitten. Bel iemand op en huil eens goed uit. Dat lucht altijd op. Bij dagen als deze is het goed om het gevoel maar gewoon te laten komen. Soms vechten vrouwen er tegen. Maar dit kost veel energie en je wordt doodmoe. Door de moeheid worden de klachten weer erger. Een vicieuze cirkel dus! Laat de gevoelens over je heen komen. Je zult merken dat ze straks als een soort golf gaan aanvoelen. Een soort wee kun je wel zeggen! Met een begin, een hoogtepunt en een eind! Je kunt ook je gevoelens op gaan schrijven. Veel moeders houden een dagboek bij. Zo herinner je hoe je de vorige terugval doorkwam. Alleen het feit dat ie er was en dat je er weer uit bent gekomen is al een opluchting voor velen! Denk je nu dat het wel weer een beetje gaat? Is er weer wat moed vrij gekomen? Besef dat er nog nooit iemand in een ppd is gebleven. Ook jij niet.......Ook al voelt het alsof dit oneindig is en je nooit meer een lichtstraaltje zult zien.........Hou vol!.
 
Of je nu depressief bent, agressief, onwerkelijk, bang, of van moeheid
door het huis kruipt.....Hou vol!
 
 
 
 
Over een tijdje
 
Over een tijdje ben je weer jezelf. Langzaam zul je weer steeds meer stukjes oude ik (maar dan wijzer) terugvinden. Als een puzzel leg je alles weer in elkaar.  Zo vrij als een vogel om je leventje weer op te pakken.
 
Je genezing kan met kleine stapjes gaan
 
Of met hele grote stappen
 
 
 
Nu is het zaak om uit deze negatieve gedachtenspiraal te komen. Probeer afleiding te zoeken. Gaat het weer een beetje? Haal maar diep adem. En besluit:
 
Vandaag is de eerste dag van je nieuwe leven
 
 
Een leven waarin je besluit te genezen van ppd
 Je gaat nu (goede) hulp zoeken!
Je geeft het niet op!
 
enne het belangrijkste kan niet vaak genoeg gezegd worden!..............
 
Je ppd gaat weg! Je wordt écht beter!
 
 
 
 
Het verhaal van verdriet en hoop

 Er was eens een kleine vrouw die langs een stoffige veldweg kwam. Ze was wel al tamelijk oud maar haar loop was licht en haar lachen, had de frisse glans van een onbezorgd meisje. Bij een ineengekrompen gedaante bleef ze staan en keek naar beneden. Ze kon niet veel herkennen. Het wezen dat daar in het stof op de weg zat leek bijna figuurloos. Het deed haar denken aan een grauwe flanellen deken met menselijke vormen. Ze bukte zich en vroeg "Wie ben jij?" Twee bijna levenloze ogen keken moe ophoog. "Ik? Ik ben het Verdriet." Fluisterende een stem stamelend en zo zacht dat ze het bijna niet kon horen. "Och, het Verdriet! ", riep de kleine vrouw blij alsof ze een oude bekende begroette. "Je kent mij?" vroeg het Verdriet wantrouwend. "Natuurlijk ken ik jou. Steeds weer heb je mij een stuk weg begeleid". "Ja maar, stotterde het Verdriet, Waarom vlucht je dan niet voor mij?" "Waarom zou ik voor je vluchten, mijn liefje? Je weet toch zelf maar al te goed dat je elke vluchteling inhaalt. Maar wat ik je wilde vragen, waarom zie je er zo moedeloos uit?' "Ik... Ik ben verdrietig" antwoordde de grauwe gedaante met gebroken stem. De kleine oude vrouw ging naast haar zitten. "Je bent dus verdrietig" zei ze en knikte vol begrip met haar hoofd. "Vertel me eens wat jou zo bedrukt." Het Verdriet zuchtte diep. Zou dit keer echt iemand luisteren? Dat had ze zich al zo vaak gewenst. "Ach, weet je, begon ze voorzichtig, het is zo. Niemand mag mij. Het is nu eenmaal mijn bestemming om onder de mensen te gaan en een tijdje bij ze te blijven. Maar als ik kom schrikken ze terug. Ze zijn bang voor mij en mijden me als de pest.".  Het Verdriet slikte hard. "Ze hebben spreekwoorden uitgevonden met welke ze me willen verbannen. Ze zeggen: "Ach, het leven is een groot feest". En hun valse lachen leidt tot maagkrampen en ademnood. Ze zeggen: "Geërgerd is datgene wat hard maakt". En dan krijgen ze hartpijnen. Ze zeggen: "Je moet je maar bij elkaar houden". En ze voelen het getrek in de schouders en de rug. Ze zeggen dat alleen zwakkelingen huilen. En de opgekropte tranen doen hun hoofd bijna uit elkaar springen. Of ze verdoven zich met alcohol of drugs opdat ze mij maar niet hoeven voelen." "Och ja, bevestigde de vrouw, zulke mensen ben ik al vaker tegen gekomen.'! Het Verdriet zakte nog verder in elkaar."En dat terwijl ik alleen maar de mensen wil helpen. Als ik heel dicht bij ze ben kunnen ze zich zelf ontmoeten. Ik help hen een nest te bouwen waar ze hun wonden in kunnen verzorgen." Wie verdrietig is heeft een erg dunne huid. Het leed breekt weer op als een slecht genezen wond en dat doet pijn. Maar alleen wie het Verdriet toe laat en alle ongehuilde tranen huilt, kan zijn wonden werkelijk genezen. Maar de mensen willen helemaal niet dat ik ze help. In plaats daarvan schminken ze een schelle lach over hun littekens. Of ze leggen een dik pantser over hun bitterheid heen." Het Verdriet zweeg. Haar huilen was eerst zwak, toen sterker en tenslotte erg vertwijfeld. De kleine, oude vrouw nam de in elkaar gedoken gedaante troostend in haar armen. Wat voelt ze warm en zacht aan, dacht ze en streelde zachtjes het bevende hoopje. "Huil maar, verdriet" fluisterde ze liefdevol. "Rust maar uit zodat je weer nieuwe krachten krijgt. Vanaf nu zal je niet meer alleen zijn. Ik zal je begeleiden zodat de moedeloosheid niet meer aan de macht is." Het Verdriet stopte met huilen. Ze ging rechtop zitten en bekeek haar nieuwe met gezellin verbaasd aan. "Maar .. ...maar.. wie ben jij eigenlijk?" "Ik?", vroeg de kleine oude vrouw grijnzend, maar daarna lachte ze weer onbezorgd als een jong meisje, "Ik? ,ik ben de Hoop.