Een moeder met een postpartum depressie krijgt te maken met een eindeloze hoeveelheid emoties en klachten. Haar karakter verandert aanzienlijk. Postpartum depressie wordt ook wel de ziekte van verlies genoemd omdat je alles lijkt kwijt te raken wat je lief is. Voor veel vrouwen is het moeilijk te aanvaarden dat deze grote verandering komt door de komst van een kindje. Je hebt er naar uitgekeken en nu het zo ver is voel je je diep ellendig. Hormonen beïnvloeden je psyche en gedrag. Is je hormoonhuishouding niet stabiel, dan je hoofd ook niet! Veel klachten doen je waarschijnlijk denken aan de periode voor je menstruatie: het premenstrueel syndroom (pms).
 
 
           Wat is het verschil tussen een 'gewone' en een post partum depressie?
 
Een gewone depressie wordt vaak uitgelokt door een verlieservaring. Dit kan een vriend zijn een familielid, een baan, je zelfvertrouwen of een scheiding. Bij een postnatale depressie staat niet het verlies maar de bruuske hormonale verandering centraal. Vrouwen met een postpartum depressie nemen vaak toe in gewicht in tegenstelling tot een gewone depressie die meestal tot vermagering leidt.
 
Ook zie je de geïrriteerdheid en woede niet bij een gewone depressie. Het meest overtuigende bewijs is dat een postpartum depressie na verloop van tijd cyclusgerichte klachten laat zien.
 
 Welke klachten kun je ervaren?
 
  • Depressieve gevoelens of een somber gevoel: Soms weten moeders niet of zij een depressie hebben. Het verschil tussen downheid of somberheid is niet altijd even duidelijk. Een goede graadmeter is of je nog kunt uitzien naar leuke dingen. Bij een depressie kun je dit namelijk niet meer. Niets interesseert je: alleen dat vreselijke gevoel van gevangen zitten in een diepe put waarvan je elke keer weer denkt dat je de bodem hebt bereikt. Het bedrieglijke is dat je toch steeds weer verder valt. Je kijkt naar boven en begrijpt niet hoe je er ooit nog uitkomt. Het is een intens naargeestig gevoel. Je wilt weglopen maar je neemt het gevoel mee. Het voelt een beetje alsof je aan een infuus ligt waardoor uitsluitend zwartgalligheid je lichaam binnenkomt. Elk vonkje hoop, liefde, plezier verdwijnt. Als je down bent of somber kun je je er over heen zetten. Je gaat iets leuks doen of trekt jezelf eruit. Dat kan niet meer bij een depressie.
  • Slaapstoornissen
  • Geïrriteerdheid
  • Woede
  • onwerkelijkheidsgevoelens. Alsof je niet goed in je lichaam 'zit', of alsof de wereld om je heen een 'film' lijkt
  • Persoonsverandering
  • Libidoverlies
  • Wisselende stemmingen
  • Vermoeidheid
  • Onrust
  • Angst en paniek
  • Hartkloppingen
  • Duizeligheid
  • Smaakverlies
  • Haaruitval
  • Verminderde weerstand
  • Angsten: vaak ervaart men dit als 'een naar gevoel boven je hoofd', of de angst om de controle over jezelf kwijt te raken. Angst en paniekstoornissen komen erg vaak voor bij vrouwen rondom de zwangerschap en bevalling.
  • Negatieve emoties t.o.v. je partner
  • Vreemde gedachten naar de baby toe. Het is bij een ppd absoluut niet zo dat de moeder altijd vreemde gedachten naar het kindje toe heeft. Ook heeft niet elke ppd moeder een hekel aan haar baby! Deze klacht is namelijk maar één van de vele symptomen die ppd met zich mee brengt. Moeders die dit symptoom hebben vinden het vreselijk! Wat een monster zul je je zelf vinden als je je kindje in bad doet en opeens 'plopt' er een gedachte op als:' Zal ik haar onderduwen?, of 'zal ik een kussen op haar hoofd leggen?' Moeders schrikken hier enorm van. Vaak praten ze er met niemand over, zelfs niet met de partner! schaam je niet voor dit soort gedachten. Het is alsof er een soort computervirus in je hoofd zit. Dat is een foutje en moet er uit gewist worden. Het heeft niets te maken met de liefde voor je kind of jouw capaciteiten als moeder!
  • Geen gevoelens voor je kind hebben. Heb je moeite met liefde geven aan je kind? Laat de vader of familie dit voorlopig overnemen. Zorg dat je zelf ook regelmatig je kind knuffelt ook al is het niet gemeend. Dit voor het hechtingsproces. Er is ook therapie mogelijk als je het gevoel hebt dat je er alleen niet uitkomt. Sommige moeders geven borstvoeding om een betere band met hun kind te krijgen. Andere  moeders zijn hier te uitgeput voor. Praat hierover, denk erover na. Maak de keus die bij jouw situatie past.
     

Uitgeput           

Als je aan een baby denkt ben je toch meestal fit. Evenals de periode waarin je zwanger raakt. Maar een zwangerschap kan op talloze manieren zorgen voor overbelasting. Misselijkheid, niet kunnen eten, bekkeninstabiliteit, extreme vermoeidheid enz. Zodra de baby wordt geboren ben je niet altijd meer die gezonde hollandse meid vol energie, maar soms eerder een hoopje wanhoop wat alleen nog maar wil slapen. Baby? alsjeblieft niet zeg, je bent hartstikke moe! Men gaat er in Nederland ook te gemakkelijk mee om. Paar dagen kraamhulp. Dan gelijk hulp en papa weg en misschien ook nog ouders die hielpen. Zit je op dag 7 helemaal alleen met een baby op schoot. Je hebt geen flauw idee wat voor dagindeling je moet maken. Je hebt geen idee hoe je ooit jezelf aan kunt kleden inclusief baby en naar buiten kunt voor boodschappen en ooit weer thuis moet komen en dan denken ze dat je ook nog kunt koken. Een baby is enorm gevoelig dus jij nerveus hij nerveus. Dat wordt huilen en niet alleen de baby. Voor elk beroep krijg je een opleiding en inwerktijd. Bij een baby gooien ze je zo in het diepe. Vroeger woonden gezinnen bij elkaar in de straat. dan ging je de eerste tijd naar je moeder of oudere zus. En jij hielp je jongere zussen weer. Er was altijd wel ergens een opoe die de wijsheid had om alle kwaaltjes te te genezen. Van krampjes tot niet slapen. Tegenwoordig zit je moederziel alleen. 

Soms zegt een cliente: hoe voelde dat bij jou nou? die pnd? Ik weet hoe eenzaam ze zich voelt en zeg: het is een grote put vol zwarte drab. Alles wat positief is is weg gehaald. Alles wat negatief is is binnen in je lijf gekomen. Ook al mijn gedachten. Daar heb ik geen controle meer over. Ze worden gevormd door een ander. En mijn concentratie was weg, mijn geheugen...... Soms kreeg ik spontaan een giga paniekaanval. Dat maakte me zo onzeker dat ik nergens meer heen durfde. Het komt weer goed. Geef het even tijd.